Moments Delight

Moments Delight is een van Garners eigen nummers. Columbia spelde het als Moment's Delight toen het nummer vooraan op Other Voices kwam, het album dat Garner in New York maakte met een orkest onder leiding van Mitch Miller en dat in 1957 verscheen. Garner heeft nooit noten leren lezen, dus de arrangementen werden uitgewerkt met Nat Pierce, de pianist en arrangeur die bekendstaat om zijn jaren bij Woody Herman, en op dezelfde plaat staat Misty, dat Garner in 1954 voor het eerst had opgenomen, hier opnieuw met het orkest erachter.

Dit is het nummer zonder het orkest. Op 17 januari 1959 speelde Garner met zijn trio, Eddie Calhoun op bas en Kelly Martin op drums, in een uitverkochte Symphony Hall in Boston, en de banden bleven meer dan zestig jaar onuitgegeven. Mack Avenue bracht in september 2021, honderd jaar na Garners geboorte, negen van de stukken uit als Symphony Hall Concert; die negen zijn ongeveer een derde van wat er die avond werd gespeeld, en het volledige concert verscheen hetzelfde jaar in de box Liberation in Swing. Moments Delight is het zesde van de negen, tussen Lover en Bernie's Tune, en een recensie op de officiële website van Erroll Garner noemt het weids en verkennend. Dat is de Garner van zijn reputatie: de linkerhand die akkoorden tokkelt als een slaggitaar, de rechterhand achter de beat, en een ballad die zich steeds verder opent.

De transcriptie is alleen de pianopartij: Calhoun en Martin zitten niet in het bestand. Ze volgt Garner noot voor noot, 5.420 noten in 4:50, bijna negentien per seconde, met de twee handen op aparte MIDI-sporen en het sustainpedaal meegenoteerd, 254 events. De linkerhand heeft het bijna even druk als de rechter, 2.509 noten tegen 2.911, en de twee delen terrein: de linker loopt van Ges1 omhoog tot As4 en de rechter van Bes3 tot As7, zodat het grootste deel van een octaaf rond de middelste C van allebei is, en welke hand daar een noot toekomt, wordt door het spoor bepaald en niet geraden. Het stuk groeit naarmate het vordert, van 380 noten in de eerste halve minuut tot 769 in de drukste, van 3:30 tot 4:00. De toonsoort laat zich lezen als bes mineur, met het middelste derde deel dat naar Des majeur draait, de parallelle majeur, en het laatste derde deel dat naar Ges majeur neigt. Met de handen apart kan de linkerhand met haar getokkelde akkoorden eerst alleen worden geoefend tot ze zitten, en de rechter daarna vertraagd eroverheen worden gespeeld zonder dat een van beide de draad kwijtraakt.