Componisten

Vrijwel blind vanaf zijn eerste levensjaren zette Art Tatum een maatstaf voor virtuositeit op de jazzpiano die nooit is overtroffen. Zijn loopjes, herharmonisaties en stridetechniek verbijsterden zelfs klassieke virtuozen, en pianisten bestuderen zijn opnames nog altijd noot voor noot.

Bill Evans bracht impressionistische harmonie en een zingende, introspectieve aanslag naar het pianotrio. Zijn rootless voicings veranderden hoe jazzpianisten akkoorden horen, en albums als Sunday at the Village Vanguard blijven onmisbaar luistermateriaal.

Als invloedrijkste pianist van de bebop bracht Bud Powell de rappe blaaslijnen van Charlie Parker naar het klavier, met verbluffende loopjes in de rechterhand over stekende akkoorden in de linker.

Als pianist, componist en huisarrangeur van Blue Note schreef Duke Pearson elegante hardbopstandards en hielp hij de klank van het label in de jaren zestig vormgeven.

Erroll Garner, de autodidactische componist van Misty, swingde als een compleet orkest: de linkerhand tokkelend in gestage vieren als een ritmegitaar, de rechterhand net achter de beat zwevend. Hij leerde nooit noten lezen en had dat ook nooit nodig.

Pianist en componist uit de ragtime en de vroege jazz die honderd werd; zijn Charleston Rag en de succesvolle show Shuffle Along hielpen ragtime het jazztijdperk in te dragen.

De Brits-Amerikaanse pianist achter Lullaby of Birdland, beroemd om de koele, elegante swing van zijn blokakkoordstijl met locked hands.

De zelfbenoemde uitvinder van de jazz, en de eerste grote componist en arrangeur ervan, die de piano van New Orleans en de Red Hot Peppers de wijde wereld in droeg.

Een virtuoos uit het swingtijdperk die stride speelde met iedereen die ertoe deed in het New York van de jaren veertig, het klavecimbel de jazz in bracht met de Gramercy Five van Artie Shaw, en laat in zijn leven stride leerde swingen in vijfkwartsmaat.

Bandleider met Grammy's en een Oscar die jazz, gospel en pop met elkaar verbindt en virtuoze piano naar een nieuwe generatie brengt.

Als krachtpatser aan de piano van het klassieke John Coltrane Quartet definieerde McCoy Tyner de modale jazzpiano met donderende kwarten in de linkerhand en cascaderende loopjes.

De verzamelplank: transcripties waarvan de componist buiten het vaste rijtje valt, van traditionals en standards tot eenmalige verzoeken.

Nat King Cole was een van de beste jazzpianisten van zijn generatie, voordat de wereld besloot dat hij zanger was. Sober, swingend en harmonisch scherp: hij is het model waarop Oscar Peterson zijn vroege stijl bouwde.

Oscar Peterson combineerde een techniek op Tatum-niveau met onweerstaanbare swing, over een loopbaan van meer dan 200 opnames. Het bluesgevoel en de donderende tweehandige lijnen van de Canadese pianist leverden hem acht Grammy's op, en Duke Ellington noemde hem de maharadja van het klavier.

Een grotendeels autodidactische pianist uit Sapporo wiens album Scenery uit 1976 uitgroeide tot een geliefde hoeksteen van de Japanse jazz.

De koning van de ragtime, wiens Maple Leaf Rag en The Entertainer de gesyncopeerde stijl bepaalden die Amerika veroverde en de basis legde voor de jazzpiano.

Thelonious Monk bouwde een hele klankwereld uit hoekige melodieën, dissonante clusters en een radicaal gebruik van ruimte. Hij hoort bij de meest opgenomen jazzcomponisten ooit, en nummers als Blue Monk en Round Midnight zijn hoekstenen van het repertoire.

In 1849 als slaaf en blind geboren, een pianist met een buitengewoon gehoor die een stuk na één keer horen kon teruggeven, en een componist wiens eigen muziek vaak onder andermans naam werd uitgegeven.

Een reus van de Harlemse stridepiano: Willie "The Lion" Smith combineerde een branieachtige techniek met een verrassend impressionistisch oor voor harmonie.

De virtuoos van de novelty piano achter Kitten on the Keys, die de syncopen van ragtime spon tot de verblindende salonpianorage van de jaren twintig.