Bebop Jazz Piano

Bebop kreeg begin jaren veertig vorm tijdens sessies na sluitingstijd in Harlem, bovenal in Minton's Playhouse, waar de huisband onder drummer Kenny Clarke en pianist Thelonious Monk (1917-1982) een muziek uitwerkte die te snel en harmonisch te ingewikkeld was voor toevallige meespelers. De architecten ervan, altsaxofonist Charlie Parker en trompettist Dizzy Gillespie, bouwden hun solo's op de onderliggende akkoorden in plaats van op de geschreven melodie, in tempi die het swingtijdperk achter zich lieten. Het was bedoeld als muziek voor muzikanten: ingewikkeld, veeleisend en niet geïnteresseerd in de dansvloer.

Aan de piano vertaalde Bud Powell (1924-1966) de taal van de blazers naar iets wat het klavier nog nooit zo had gedaan. Hij speelde lange, gearticuleerde eenstemmige lijnen met zijn rechterhand, gefraseerd als een saxofoon, terwijl de linker alleen spaarzame, gerichte akkoorden liet vallen om de harmonie te markeren. De volle stridebegeleiding verdween; daarvoor in de plaats kwamen snelheid, voorwaartse beweging en een rusteloos gevoel voor de changes. Powells eigen composities en opnames werden het model, en een groot deel van de moderne jazzpiano stamt daarvan af.

Het karakter van de stijl is zenuwachtige energie onder strakke controle: snelle achtstenloopjes, chromatische wendingen, plotselinge accenten en harmonie die snel beweegt en vaak het ene akkoord voor het andere inruilt. Het loont langzame, geduldige studie. Neem een van deze transcripties mee de oefenmodus in, haal het tempo omlaag tot de lijnen onder je vingers liggen, en de logica achter de vlaag begint zich te tonen.