Johnny Guarnieri

Johnny Guarnieri (1917-1985) werd geboren in New York City, in een muzikale familie die afstamming claimde van de vioolbouwers Guarneri uit Cremona, en hij werd eerst opgeleid als klassiek pianist. De swingexplosie trok hem een andere kant op. In 1939 zat hij in de band van Benny Goodman, en het jaar daarop ging hij bij Artie Shaw spelen, waar een studio-experiment hem in elke jazzgeschiedenis sindsdien een voetnoot bezorgde: op de Gramercy Five-sessies van 1940, waaronder de hit "Summit Ridge Drive," speelde hij klavecimbel, de eerste keer dat het instrument ooit een solorol in de jazz kreeg.

In de jaren veertig werd hij een van de drukst bezette sessiepianisten van New York, met honderden kanten als sideman en als leider, terwijl hij ook vaste banen had in de radio-orkesten. Het gezelschap waarin hij verkeerde zegt genoeg over zijn aanzien: hij nam op met Lester Young op de geroemde Keynote-sessies voor kleine bezetting, werkte in trio's met bassist Slam Stewart en begeleidde zangers en solisten bij elk label in de stad. Zijn stijl vouwde de veerkracht van Fats Waller en de snelheid van Art Tatum samen tot iets lichters en sluwers, vol citaten en humor.

In de jaren zestig vestigde hij zich in Los Angeles, met lange soloresidenties en studiowerk, en in zijn laatste decennium werd hij in zijn eentje een stride-revival. Zijn feestnummer, en uiteindelijk een serieus project, was het herzien van strideklassiekers in vijfkwartsmaat, waaronder een "Maple Leaf Rag" in 5/4 die je gehoord moet hebben om te geloven. Tot vlak voor zijn dood in 1985 hield hij een avondlijke restaurantresidentie aan, vijftig jaar onafgebroken een werkend pianist.