I'll Never Smile Again

I'll Never Smile Again is een lied van Ruth Lowe, geen eigen nummer van Garner, en het werd uit verdriet geschreven. Ze was in 1938 getrouwd met Harold Cohen, een muziekpublicist uit Chicago; hij stierf het jaar daarop aan nierfalen tijdens een operatie, en zij ging terug naar Toronto en schreef het in haar appartement. Het werd eerst op de Canadese radio uitgezonden in een arrangement van Percy Faith en bereikte Tommy Dorsey via zijn gitarist, Carmen Mastren. Dorsey gaf het door aan Glenn Miller, wiens plaat op 12 april 1940 uitkwam, en nam het daarna op 23 mei zelf op met Frank Sinatra en de Pied Pipers. Die plaat, uitgebracht op 7 juni, stond op 27 juli 1940 op nummer één van Billboards eerste National List of Best Selling Retail Records, de eerste officiële landelijke hitlijst, en bleef daar twaalf weken staan. De Ink Spots namen het in augustus van dat jaar op, Billie Holiday en opnieuw Sinatra in 1959, de Platters in 1961, en in 1982 werd het opgenomen in de Grammy Hall of Fame.

Garner nam het alleen op, bij Fine Sound in New York op 14 maart 1955, voor Mercury, en het verscheen dat jaar op Solitaire, een album genoemd naar een ander nummer dat dezelfde dag werd opgenomen; A Cottage for Sale, That Old Feeling, Over the Rainbow, It's the Talk of the Town en Then You've Never Been Blue komen ook van die sessie. Het zit tussen Misty, dat hij het jaar ervoor had geschreven, en Concert by the Sea, dat in september van dat jaar in Carmel, Californië werd opgenomen en een van de best verkochte jazzplaten van zijn decennium werd. Dit is Garner alleen, de autodidact die nooit noten las, zonder bas en zonder drums onder zich: de orkestrale stijl waar hij om bekendstaat, de linkerhand tokkelend, vier op een maat, de rechterhand achter de beat, waarbij beide handen zowel de puls als de melodie dragen. De track op Mercury duurt 5:23; het bestand duurt 5:27, van de eerste tot de laatste noot.

De transcriptie volgt de uitvoering noot voor noot, met de twee handen op aparte MIDI-sporen: 3.433 noten in 5:27, 1.978 daarvan in de rechterhand en 1.455 in de linker, en het sustainpedaal meegenoteerd, 340 events. De scheiding verdient zich terug in de kruisingen. De linkerhand loopt van Bes0, vlak bij de onderkant van het klavier, omhoog tot As6, en de rechter van F2 tot G7, zodat de twee bereiken elkaar over meer dan vier octaven overlappen, en welke hand een noot in het midden van de piano toekomt wordt door het spoor bepaald en niet geraden. De toonsoort laat zich lezen als Des majeur, met het eerste derde deel in bes mineur, de parallelle mineur, voordat majeur het overneemt. De linkerhand kan eerst apart worden genomen tot de puls onder de ballad stabiel is, en daarna de rechter er in elk tempo weer overheen gelegd, zodat je de loopjes kunt vertragen zonder dat de tijd gaat zweven.