Game Music Piano

Gamemuziek voor piano is minder één stijl dan een verzameling melodieën: thema's geschreven voor videogames en daarna naar het klavier overgebracht. De wortels liggen in een technische beperking. De consoles van de jaren tachtig, waaronder het Nintendo Entertainment System, draaiden op kleine geluidschips die maar een handvol stemmen tegelijk konden laten klinken, dus leerden componisten harmonie en beweging te suggereren met een paar schone lijnen. Die discipline leverde melodieën op die gemaakt zijn om in het geheugen te blijven hangen, en ze vertaalt zich opvallend goed naar twee handen aan een piano.

Twee figuren gaven de vorm gestalte. Koji Kondo (geboren 1961), werkzaam bij Nintendo, schreef in 1985 het thema van Super Mario Bros. en de muziek van The Legend of Zelda; zijn melodieën zijn compact, helder en ritmisch verend. Nobuo Uematsu (geboren 1959) schreef de muziek voor de Final Fantasy-serie en neigde naar langer, romantischer werk: ballades, marsen en grote stukken die een pianist als een kunstlied kan vormgeven. Tussen die twee in loopt het hele bereik van het genre, van sobere chiptune tot volledige orkestpartituur.

Uitgevers begrepen de wenk. De Piano Collections-albums van Square, begonnen in 1992, zetten deze thema's als echte solo-arrangementen, en veel anderen volgden. Het karakter op papier is direct: sterke melodieën, heldere texturen en harmonie die een langzame lezing beloont. Open er een in de oefenmodus, haal het tempo omlaag, en de twee handen komen schoon genoeg uit elkaar om frase voor frase te leren.