Traditional Jazz Piano

De traditionele jazzpiano begint in New Orleans, in de jaren waarin ragtime losser werd tot iets dat swingde. De centrale figuur is Jelly Roll Morton (1890-1941), geboren als Ferdinand LaMothe, die speelde in de bordelen van de wijk Storyville en later opschepte, met meer brutaliteit dan waarheid, dat hij de jazz in 1902 in zijn eentje had uitgevonden. Die opschepperij verhulde een echte prestatie: zijn "Jelly Roll Blues," uitgegeven in 1915, hoorde bij de eerste jazzstukken die ooit op papier zijn gezet, en zijn schrijfwerk liet zien hoe de strikte, meerdelige vormen van ragtime bluesgevoel en een losse, rollende swing konden dragen.

Morton noemde één onmisbaar ingrediënt de Spanish tinge, de habaneradeining die hij hoorde in de Creoolse muziek om zich heen, en die loopt door zijn beste werk, naast een stridende linkerhand en een rechterhand vol breaks en turnarounds. Zijn mooiste opnames maakte hij eind jaren twintig in Chicago met de Red Hot Peppers, kanten voor kleine bezetting als "Black Bottom Stomp" en "Grandpa's Spells" die de polyfonie van New Orleans met de zorg van een componist arrangeerden. Hij stierf in 1941 vrijwel vergeten, een paar jaar nadat Alan Lomax zijn lange, openhartige herinneringen voor de Library of Congress had opgenomen.

De stijl loont geduldige studie. Teruggebracht tot wandeltempo laten deze stomps en blues precies zien hoe de twee handen tegen elkaar aan leunen, en een transcriptie openen in de oefenmodus laat je één hand tegelijk nemen tot de swing onder je vingers gaat zitten.