Tea For Two

Vincent Youmans schreef Tea For Two voor No, No, Nanette, en het publiek hoorde het voor het eerst in 1924: een melodie gemaakt van één kort motief, herhaald en telkens een duwtje verder gegeven tot het blijft hangen. Het werd het grootste succes van zijn loopbaan en een nummer dat elke pianist uiteindelijk kent.

Cole had er in 1955 al een instrumentale studioversie van opgenomen, voor The Piano Style of Nat King Cole. Dit is de andere, live gespeeld in zijn eigen televisieprogramma in 1957. The Nat King Cole Show liep sinds november 1956 op NBC, het eerste landelijk uitgezonden Amerikaanse programma dat door een zwarte artiest werd gepresenteerd, en geen enkele landelijke sponsor wilde het hebben; Cole maakte er die december zelf een einde aan, met een zin die het programma overleefde: Madison Avenue is bang voor het donker. Dit is dus een licht soft-shoe-nummer uit de jaren twintig, gespeeld in een programma dat onder hem vandaan werd opgedoekt, en prachtig gespeeld, met een walking bass in de linkerhand terwijl de rechter parafraseert in plaats van te versieren.

De transcriptie volgt de uitvoering noot voor noot, met de twee handen gescheiden zodat de voicings op elk tempo uit elkaar te halen zijn.