March Timpani

De titel benoemt het effect en de opening levert het meteen: één noot die keer op keer wordt aangeslagen midden op het klavier, en dan diezelfde noot die in kale octaven wegzakt naar de onderkant van het instrument, oftewel een stel pauken nagebootst op een piano. De mars zelf staat in As, en de twee tonen die er onderdoor trommelen zijn As en Es, precies zoals pauken daarvoor gestemd zouden zijn. Nabootsing was waar het publiek kaartjes voor kocht: Wiggins gaf ze een regenstorm, een spoorlijn, de kanonnen bij Manassas. Hier geeft hij ze de trommels.

Het werd in 1880 in New York gedrukt door J. G. Bethune, wat wil zeggen: door zijn manager. John Bethune, zoon van de man in wiens huishouden hij eigendom was geweest, bestierde zijn tourneeleven van 1875 tot hij in 1884 omkwam bij een treinongeluk. De opdracht is aan Joseph Poznanski, de pianist met wie Wiggins in die New Yorkse jaren werkte en de man die zijn nieuwe stukken voor publicatie opschreef: Wiggins was blind en componeerde aan de piano, dus stond er altijd andermans hand tussen zijn muziek en het papier. Een groot deel van zijn catalogus bereikte de drukpers onder verzonnen namen, en dat maakt een stuk dat zijn eigen naam draagt en de man bedankt die het noteerde des te opmerkelijker.

De transcriptie volgt de uitvoering zoals ze gespeeld is, met de linkerhand en de rechterhand op aparte MIDI-kanalen. Dat is hier nuttiger dan gewoonlijk: het trommelwerk zit in de linkerhand, dus wie de rechterhand dempt, houdt precies dat deel van het stuk over waar de titel over gaat.